Juliëtte loopt marathon tegen reuma

Juliëtte loopt marathon tegen reuma

Ze gaat er volledig voor: Juliëtte Kersten wil door weer en wind de Egmond Wandel Marathon afleggen. Al is dit niet haar eerste marathon tegen reuma. “Vorig jaar deed ik voor mijn zus mee, om haar te steunen. Toen wist ik nog niet dat ik zelf óók reuma heb. Nu is het extra persoonlijk.”

De 27-jarige Juliëtte gaat in twee dagen een halve marathon lopen. Tenminste, dat is het streven. “Ik ben druk met de voorbereidingen bezig. Zo heb ik er al een paar trainingen opzitten. Hopelijk lukt het dit keer wel. Vorig jaar heb ik op de tweede dag toch een kortere route gelopen. Ik kreeg veel last van mijn vingers: die werden steeds dikker.”

 

 

‘Nu hebben we samen reuma’

 

Destijds liep Juliëtte mee om zus Mariëlle te ondersteunen: zij kampt al bijna 7 jaar met reuma en belandde zelfs een tijdje in een rolstoel. “Een maand na de marathon kreeg ik zelf ook de diagnose van Reumatoïde Artritis. Nu hebben wij samen reuma.” Helemaal onverwachts kwam die diagnose niet, vertelt ze. “Ik had wel een vermoeden, eerlijk gezegd. Als ik ‘s ochtends een broek wilde aantrekken merkte ik een vervelend gevoel bij mijn knokkels. Er was nog geen diagnose maar ik dacht toen wel: dit is vreemd.”

Juliëtte kent het grillige verloop van de ziekte goed. Toch ging ze niet bij de pakken neerzitten nadat ze de diagnose kreeg. “Bij de kliniek zeiden ze: je bent er nog best positief en nuchter onder. Ik ben daarna niet in een depressie beland, inderdaad. Ik hoefde alleen maar naar mijn zus te kijken. Zij is zo goed met de ziekte omgegaan. Altijd positief gebleven. Ik dacht: als zij het kan, kan ik het ook!”

 

 

‘Reuma is soms moeilijk uit te leggen’

 

Optimistisch blijven is soms wel een uitdaging, geeft Juliëtte toe. “Ik ben natuurlijk nog jong. Vroeger gingen we elk weekend uit en dat kan nu niet meer. Ik kan vooraf wel afspreken om te stappen, maar er bestaat altijd een kans dat ik moet afzeggen vanwege de reuma. Toch moet je er gewoon het beste van maken. Mijn zus en ik hebben veel steun aan elkaar.”

Maar ook uit andere ‘lotgenoten’ put Juliëtte kracht. “Ik ben heel blij met de Facebookpagina van het Reumafonds bijvoorbeeld. Het is soms moeilijk aan je omgeving uit te leggen waar je last van hebt: het is niet altijd te zien. Als je verhalen leest van andere reumapatiënten is dat fijn. Heel herkenbaar.” Aan steun heeft Juliëtte echter geen gebrek. “Ik twijfelde in het begin tegen wie ik het moest vertellen. Uiteindelijk heb ik mijn diagnose met veel mensen gedeeld, ook met mijn collega’s. Niet alleen mijn teamleider was heel begripvol, zelfs mijn studenten. Ik ben docent en mijn leerlingen vragen nu regelmatig hoe het met mij gaat.”

Bloednerveus voor de marathon is Juliëtte nog niet, al heeft ze wel gezonde spanning. “De voorbereidingen vallen nu nog wat tegen. Maar ik merk bij mijzelf: als ik genoeg beweeg, zie ik vanzelf verbetering. En mijn zus wandelt ook mee dus gezellig wordt het zeker.”